Samen kom je verder

Samen kom je verder, dat is waar ik in geloof. Dat is ook waar ik in mijn werk altijd actief in ben geweest. In de jeugdhulpverlening, in onderwijs, in wijkgericht werken. De brug slaan tussen ouders en kinderen, theorie en praktijk, wijken en gemeente. Het hokjesdenken in Nederland zie ik steeds vaker als een belemmering. Als de structuur van een organisatie het halen van de eigen doelstellingen in de weg gaat staan, is het tijd voor een andere koers. Als nieuwbakken zelfstandige in de sociale sector ben ik een buitenbeentje, een ‘eilandhopper’. Bruggen slaan tussen organisaties, gaten vullen op punten waarop niets geregeld is.

Het hokjesdenken gaat onverminderd door, de speelruimte voor professionals wordt steeds kleiner door de fractals die ontstaan. De afstand tussen formele en informele structuren wordt steeds groter, steeds meer mensen vallen tussen wal en schip. En voor zelfstandigen is in de sociale sector is in 2012 geen ruimte meer. Hoe nu verder?

Fractal: Sierpinski carpet 6, foto van internet.

Mantelzorg wordt voor mij stap 1, om in ieder geval mijn oma niet tussen wal en schip te laten vallen. Ik kijk met liefde terug op de tijd die we met haar hebben doorgebracht. De periode die we als gezin samen met haar doorbrengen geeft me tijd om na te denken. Hoe kan het anders? Wat is nodig?

We hebben nieuwe structuren nodig, die weer leiden tot het doel waarvoor ze opgezet zijn. Verbinding wordt steeds belangrijker, zeker tussen formele en informele structuren. Gaan de sociale wijkteams slagen in de opzet die er voor ze bedacht is? De mens centraal, om-denken, ‘out of the box’-denken, dat is wat nodig is. En op gebied van onderwijs: stop met kinderen leren ‘in the box’ te denken.

In 2014 vind ik medestanders voor het opzetten van een democratische school. In datzelfde jaar kom ik  via Oog op Assendelft terecht bij Oog op Nederland. ‘Verbinden door verbeelden’, een doelstelling naar mijn hart. Fotografie is mijn hobby, beeld een taaloverstijgend verbindingsmiddel, natuurlijk heb ik ook hier mijn tijd en energie in gestoken.

Samen kom je verder. Eind 2016 vier ik Kerst in onze democratische school. Ik ben dankbaar voor de mensen, waarmee ik samen deze ontdekkingsreis maak. Het is gelukt, we bestaan! We hebben al flink wat hobbels achter de rug, ongetwijfeld gaan er nog vele komen, maar we hebben vertrouwen in elkaar en de toekomst.

Samen kom je verder. Met Oog op Zaandam is het me niet voldoende gelukt om de site levensvatbaar te maken. Veel van de benodigde tijd en energie is naar de school gegaan. Gelukkig zijn er vele andere sites actief in de Zaanstreek, waarin mensen hun beelden en informatie delen. Waarin mensen support regelen, anderen in het zonnetje zetten, gedeelde historie koesteren of met elkaar genieten van een mooie zonsondergang.

Oog op Nederland is zich aan het beraden over een andere opzet, ik heb nog contact met hen of ik me kan en wil aansluiten bij deze nieuwe opzet. De komende dagen wil ik nog benutten om Oog op Zaandam af te ronden. Of er een doorstart komt laat ik nog weten. Dank aan alle volgers en incidentele bezoekers. Ik wens iedereen veel Zaanse slagkracht en mooie ervaringen. Geniet!

 

 

 


Next ArticleTien foto's in de Orkaan